Dag 51, 52 & 53

Dag 51 ( 16 – 9 )

We slapen wat uit vergeleken met de afgelopen dagen. Eindelijk hadden we weer een bed en dat slaapt toch wat lekkerder. Ook is Reinier nog niet helemaal beter, dus het wakker worden duurt wat langer dan normaal.

Rond 10 uur rijden we weg en gaan we richting Zion. We parkeren de auto in het plaatsje vlakbij de ingang en nemen de gratis shuttlebus naar de ingang van het park. Bij de ingang van het park nemen we ook weer een shuttlebus die ons in het park brengt. We gaan vandaag een trail lopen waar we al veel mensen over gehoord hebben deze vakantie. De trail heet Angels Landing, dit wordt zo genoemd omdat men vroeger vond dat dit zo onbereikbaar was dat alleen engelen daar konden komen.
Het pad is meteen al steil en het blijft steil. De temperatuur is redelijk hoog dus het vergt veel energie om omhoog te komen. Wij vonden het begin al erg zwaar, maar later bleek dit het gemakkelijke stuk te zijn. Want na een vlakker stuk door een kloof heen, gaan we steil zigzaggend omhoog. Na dit stuk dachten we er al te zijn, maar niets leek minder waar. We moesten een heel steil en smal stuk nog omhoog. Het was hier zo steil dat er langs het pad kettingen waren gehangen waaraan je jezelf kon vast houden. Ik had al wat ervaring met klimmen op gedaan in Arches, maar dit was toch iets zwaarder. Vooral omdat dit langer was en nog steiler. Op sommige stukken moesten we ons aan de kettingen omhoog trekken. Terwijl we omhoog klommen, begon het weer te veranderen. En wanneer we op de top waren begon het te regenen en hoorde we onweer. Aangezien we op het hoogste punt stonden, gingen we maar snel naar beneden om blikseminslag te vermijden. Het naar beneden gaan was op sommige stukken nog moeilijker dan omhoog. Dit was vooral zo omdat je jezelf niet omhoog kon trekken en naar beneden springen met de inmiddels gladde rotsen is ook geen goed idee. Sinds 2004 waren hier al 6 mensen naar beneden gevallen en overleden! Zegt genoeg hoe gevaarlijk deze trail eigenlijk is. Op de weg naar beneden kwamen we nog een Amerikaan tegen waar we een tijd mee gepraat hadden. Tijdens het naar beneden lopen ging het telkens harder regenen en werden we zeiknat. Omdat we vertrokken met mooi weer hadden we geen regenkleding meegenomen. Toen we bij de bushalte waren regende het pijpenstelen. De bus vertrok ook niet omdat de weg inmiddels geblokkeerd was door gevallen stenen en een modderstroom. Na zeker een half uur wachten was gelukkig de weg weer open en kon de bus verder. Overal waren spontaan watervallen en riviertjes ontstaan. De rivier die bij vertrek nog helder was en rustig liep, was nu een kolkende rode rivier geworden. We hadden het dus erg getroffen, want toen we bovenop waren was het weer nog niet zo erg slecht. Na we uit de bus waren gestapt was het weer alweer opgeklaard en konden we de tent droog opzetten.

Mogelijk gaan we morgen Zion narrows lopen dit is een trail door een kloof en water heen. Hopelijk gaat het dan niet zo hard regenen.

Dag 52 ( 17 – 9 )

We hadden gister een camping gevonden in het plaatsje dat aan het nationale park grenst, dus de rit naar het park is lekker kort. We nemen weer een shuttlebus en stappen uit bij de laatste halte.

Bij deze halte begint een trail die uitkomt bij de Zion Narrows. De trail is een korte en is makkelijk te belopen. Op het einde van de trail kan je naar het water toelopen en daar begint dan direct de Zion Narrows. We kijken een tijdje naar de mensen die het water door gaan om de trail te gaan lopen. Het water is behoorlijk hoog en ruw. We hadden in het bezoekerscentrum gehoord dat er plaatsen zijn dat het tot nekdiep is. Voor mij zal dat iets lager zijn, maar alsnog erg diep dus. Het water heeft, om het erger te maken, een temperatuur van ongeveer 15 graden.
Na een tijdje daar te staan besluit ik dan toch erin te gaan, met het motto ik leef maar een keer en ik ben er nu toch. Ik loop een deel en kom al snel het diepe gedeelte tegen, daar steekt een vrouw van rond de 70 ook het diepe water over en daar kan ik natuurlijk niet achter blijven dus ook ik ga erin. Voor mij kwam het water niet veel hoger dan me navel, maar ook dat was toch behoorlijk koud. Wel is het een geweldige ervaring om daar te lopen en ik geniet ook enorm. Het lopen moet heel voorzichtig, je ziet niet waar je je voeten kwijt kan en de stroming is sterk. Omvallen wil je niet vooral omdat ik me camera in me tas had zitten. Helaas moest ik weer terug na een (te kort) stuk, ik had graag verder gegaan, maar Reinier zat op me te wachten.

Bij terugkomst zag ik Reinier niet en na een pauze en wat uitwringen van me sokken en schoenen loop ik terug naar de bushalte. Ik had bedacht dat hij daar wel zou zitten, maar ook daar was Reinier niet te zien. Om zeker te weten dat ik hem niet over het hoofd heb gezien bij de ingang van de Narrows loop ik wederom de trail. De trail is trouwens 1 mile heen en ook weer 1 mile terug. Bij het begin van de Narrows zag ik weer geen Reinier. Ik ging dus wederom terug naar de bus en nam deze naar het bezoekerscentrum, met het idee dat hij dan wel daar zou moeten zijn. Maar wederom geen Reinier, en ook bij de auto was hij niet. Ik besloot maar bij de camping te kijken en wist vrijwel zeker dat hij daar moest zijn. Maar ook daar was geen Reinier, ondertussen was ik al 5 uur aan het zoeken en begon ik me zorgen te maken. Ik ging wederom terug naar het bezoekerscentrum en vertelde mijn verhaal. Daar adviseerde ze me om maar bij de tent te wachten en later terug te komen.
Ik had bij de tent gewacht, maar hij kwam niet opdagen, dus ik ging weer terug naar het centrum. Daar vonden ze het ook verdacht worden en besloten een signalement rond te sturen. In alle bussen werd er omgeroepen of hij daarin zat en de rangers zouden extra naar hem uitkijken. Ook kreeg ik het nummer mee van de politie, die ik dan moest bellen als hij nog niet terug zou zijn met het donker.
Daarna ben ik weer bij de tent gaan wachten. Waar ik eerst boos was dat hij me achtergelaten had, was ik nu erg bezorgd. Omdat ik me geen raad wist ging ik maar lopen in de stad, toen ik dat deed reed er een shuttlebus langs en daarin zat Reinier. Na 7 uur en hem als vermist hebben opgegeven was hij weer terug. Het blijkt achteraf dat hij de Narrows was ingegaan op het moment dat ik eruit kwam en daar zijn we elkaar gepasseerd. Ik was erg opgelucht dat hij weer terug was, maar baalde enorm dat ik hem niet gezien had bij het ingaan, want ik had heel graag de rest van de trail willen zien.
Ik had de hele dag besteed aan het zoeken, dus we namen snel wat te eten en gingen daarna maar naar bed om de volgende dag te gaan reizen.

Dag 53 ( 18 – 9 )

Vandaag een reisdag waarop we wel dingen gaan bekijken. Ons plan is om Monument valley te bekijken en onderweg langs Lake Powell te gaan. Onze route gaat een deel door het Zion National park. In dit gedeelte mag je nog wel komen met de auto.

Het eerste gedeelte gaat een heel stuk omhoog, we rijden een echte bergpas op. Na een tijdje moeten we stoppen en wachten op een eenrichtingsweg. Deze weg gaat door een tunnel van 1.1 mile en bestaat al sinds 1930. We vermoeden dat dit vroeger tweerichtingsverkeer was, maar nu met die brede auto’s en RV’s lukt dat niet meer. De route is erg mooi en ook na de tunnel rijden we door mooi gekleurde bergen, het is een hele belevenis om hier te rijden.
Rond het middaguur passeren we Lake Powell. Het is raar om deze zo te zien, want het is een enorm meer in een woestijn. Normaal is er plantengroei of bomen rond een meer, maar bij deze totaal niks. Het meer is ontstaan omdat er een dam is geplaatst. Van het meer wordt veel gebruik gemaakt, vooral voor de plezierjacht. In Amerika is plezierjacht vooral laten merken hoe grote boot je kunt hebben of hoe krachtig.
Na Lake Powell rijden we door richting Monument valley. Waarschijnlijk zegt de naam niet veel, maar dit is een heel bekend gebied dat vooral voor komt in Cowboy films. Ik wou dit gebied met zijn opmerkelijke rode rotspartijen graag zien, omdat dit voor mij echt iets is van Amerika. Om bij Monument valley te komen moet je door een woestijn rijden. Langzaam zie je dan aan de horizon de rotsen verschijnen. We gaan ook het bezoekerscentrum in, maar achteraf hebben we hier spijt van, want informatief is het niet. Er is alleen informatie te vinden over de Navajo indiaan en we wilden graag wat meer over de rotsen weten. Gelukkig was de entree maar 5 dollar dus het was niet erg duur.

Het eerste plan was om hier in de buurt te overnachten, maar het is nog niet al te laat en de volgende stop op de planning is niet ver. We rijden daarom door richting Flagstaff en gaan daar wat te eten. We besluiten hier een camping te zoeken, want naar ons idee is het al bijna 8 uur. Op de camping komen we er achter dat we merkwaardig genoeg de laatste tijdzone al over zijn gegaan en het dus een uur vroeger is. We hadden op de kaart gezien dat de tijdszone pas bij de staat van Nevada zou zijn en niet al Arizona. Maar goed dit mysterie zoeken we nog wel uit, morgen gaan we Grand Canyon bezoeken en nemen zoeken we wederom een andere slaapplaats op.

tot de volgende update