Dag 48, 49 & 50

Dag 48 ( 13 – 9 )

Vandaag trekken we wederom verder, maar voor we weggaan uit Moab gaan we eerst nog langs de supermarkt. Ik haal nog wat donuts, want daar zijn ze erg lekker en helemaal niet zo duur. Daarna rijden we uit Moab, maar keren weer snel terug, we waren de verkeerde kant op gereden.

Onderweg maakten we het plan om naar Horse point te gaan in Canyonlands. Langs de weg stond nergens aangegeven waar het was, hierdoor hadden we de juiste afslag gemist. Hier duurt het lang voor de volgende afslag er is dus zaten we een stuk uit de richting. We besloten toch de afslag te nemen en via die weg zouden we er ook kunnen komen, maar het zou iets langer duren. Deze weg was echter een ongeasfalteerde weg, ook wel bekend als een dirtroad. Ik vond het erg leuk om over deze weg te rijden. De weg ging soms langs afgronden en ging steil omhoog en omlaag. Ook was hij erg hobbelig en werden we goed door elkaar geschut. We hebben beide genoten om op deze weg te rijden. Helaas schieten we niet erg op met dit tempo, daarom besluiten we horse point over te slaan en richting Bryce canyon door te rijden.

Om in Bryce te komen rijden we door Capitol Reef National park. Het park is niet heel erg uniek voor ons gevoel. We rijden er ook maar een kort stukje doorheen, wel stoppen we bij het informatiecentrum. Hier zie ik dat het gedeelte dat we rijden het mooiste is, in dit gedeelte loopt namelijk een rivier en is de grond heel vruchtbaar. Het is een soort oase waar we doorheen rijden.
Het blijft bij een bliksembezoek, gelukkig zit ik als passagier en kan ik goed kijken naar buiten. De omgeving is van rode rotsen in allemaal verschillende kleuren rotsen veranderd. Soms lijken het net grote zandhopen. De meest opvallende kleur is toch wel zwart. Na dit stuk, rijden we telkens meer omhoog en komen we op grote hoogte. Sommige stukken zijn zelfs 14% stijgingspercentage. Het uitzicht is daarom ook ver en mooi. We zijn ondertussen al vele uren onderweg, maar we zijn ook al in de buurt van de bestemming van vandaag. We komen aan bij een KOA camping en we zijn niet echt onder de indruk. De plaats hier (cannonville) lijkt nogal verlaten op een paar huisjes na. We zien ook geen restaurant of dergelijks, en hebben al aardige honger. Toch besluiten we hier te blijven, we worden heel vriendelijk geholpen door de medewerkers en alles wordt ons uitgelegd. Ook weten ze veel te vertellen van de omgeving en wat goede tips over looprichting van trails en rijroute voor het park. De plaats waar we de tent neerzetten is erg mooi. We zitten in de uitloop van Bryce canyon en zien wat mooi gekleurde bergen aan de overkant. Helaas voor ons is er iets unieks voor dit gebied aan de gang en dat is dat het al anderhalve week regent en voor de komende twee dagen zo zal blijven. Morgen hopen we dat het droog is als we Bryce canyon ingaan.

Dag 49 ( 14 – 9 )

Ik ben voor de zoveelste dag op rij erg vroeg wakker voor mijn doen. Vandaag had ik natte voeten, het heeft vannacht geregend en de tent is echt lek. Mijn slaapzak lag in een plas water en dus waren me voeten nat. Een warme douche helpt me wakker worden en na het ontbijt vertrekken we vroeg al naar Bryce canyon.

Het is nog steeds mistig en regenachtig als we in het park aankomen. We rijden eerst helemaal naar het laatste punt in park, tijdens het rijden zien we soms maar 2 a 3 meter en dan weer 100 meter. We rijden letterlijk in de wolken. De hoogte waarop we rijden is namelijk 3000 meter hoogte. Bij het laatste punt in het park lopen we een stukje en ik merk meteen de hoogte, zonder enige rede begin je al met hijgen. We hebben redelijk geluk trouwens met de mist het waait net genoeg weg om iets te kunnen zien. Het zal waarschijnlijk veel mooier zijn als de mist er niet is, maar die mist heeft wel “iets” vind ik. De mist geeft een extra sfeer aan de omgeving.
We rijden alle uitzichtpunten terug tot aan het bezoekerscentrum. Bij elk uitzichtpunt kunnen we toch mooie dingen zien vind ik, waarvan de mooiste de natural bridge is, waar de reactie voor de zoveelste keer de vakantie “ o wauw” is als ik het zie. Het is namelijk een arch met prachtige kleuren en heel mooi gevormd.

Bij aankomst bij het bezoekerscentrum begint het keihard te regenen, daarom blijven we nog even zitten. Dit even duurt bijna een kwartier waarin het ook nog hagelt. Uiteindelijk verlies ik me geduld en ren in maar naar binnen. Daar kijken we een informatiefilm over het park en wanneer deze is afgelopen is het droog. We maken gebruik van dit moment, trekken onze wandelschoenen aan, nemen de gratis shuttle bus en gaan een trail lopen. Op de kaart staat vermeld dat dit de mooiste korte trail ter wereld is. De naam is Navajo loop trail en wij doen deze met een stukje erbij. We beginnen bij sunsetpoint en gaan naar beneden, we lopen de canyon in namelijk. Het eerste stuk is al genoeg om de kaart te geloven. Het is werkelijk onwerkelijk hoe mooi. Je loopt erg steil naar beneden door oranje gekleurde rotsen. Oranje is de hoofdkleur, maar ook de kleuren rood, roze, paars, wit en geel zien we er tussendoor verschijnen. Het is heel onwerkelijk gevoel om daar te lopen en het is vreselijk mooi. Soms neem ik niet eens de moeite om een foto te maken, omdat ik van mening ben dat dit toch niet zo mooi op de foto eruit ziet als in het echt. Waar we eerst van bovenaf dit bekeken lopen we er nu tussenin! Het is een hele mooie route, en de weg naar boven is erg zwaar, vooral op deze hoogte. Maar het is het zeker waard geweest.

Terug bij de auto begint het weer te regen, dus we hebben het getroffen met lopen. Het park is trouwens wel klein, het is namelijk pas 4 uur als we klaar zijn met alles. We konden nog meer trails lopen, maar met dit weer doen we dat toch maar niet. We kopen voor vanavond wat magnetronmaaltijden en warmen deze op, op de camping. De rest van de avond zijn we druk bezig geweest met het boeken van een hotel in Las Vegas. Ik had heel graag in een super deluxe hotel verbleven, maar met een gemiddelde prijs van 300 dollar per nacht gaat dat toch niet door. Wel is duidelijk geworden waar we gaan verblijven, dit is het Riviera Hotel voor 5 nachten geworden. We zullen volgende week woensdag daar zijn en we kijken er al heel erg naar uit. Morgen gaan we verder naar Zion en kijken we hoe het daar is (hopelijk beter weer). Reinier ligt nu ziek in de tent, waarschijnlijk was zijn eten niet zo goed. Morgen is hij vast (en hopelijk) beter.

Dag 50 ( 15 – 9 )

Vandaag rijden we richting Zion, gister was Reinier ziek geworden en deze ochtend is het niet veel beter met hem. Ik rij daarom vandaag de hele dag. Het is een kort stukje en we hadden gepland om nog een stuk in Bryce canyon te lopen, maar omdat Reinier ziek is rijden we door.

Doordat we niet stoppen zijn we vroeg in het gebied waar de volgende geplande camping zit. Ik besluit echter door te rijden naar het park en daar een motel te zoeken, want ik denk dat dat beter is voor Reinier. Helaas is alles vreselijk duur in dit gebied en is veel al bezet. Dus uiteindelijk na een paar uur zijn we weer terug in de stad waar we al eerder waren. In deze stad zoek ik wederom naar een goedkoop motel en uiteindelijk 1 gevonden. Reinier gaat meteen op bed liggen slapen en ik laad maar eens al mijn spullen op. Helaas vandaag dus niks gedaan en niet veel van Bryce meer gezien. Hopelijk is Reinier morgen beter, dan kunnen we Zion gaan zien. Mocht hij niet beter zijn ga ik alleen het park in, dat hoop ik niet te hoeven, dat is natuurlijk veel minder leuk. Vandaag heb ik ook voor het eerst deze reis een groot stuk alleen in de auto rond gereden op zoek naar een restaurant en benzine. Het voelt toch wel anders normaal zit er wel iemand naast je.

tot de volgende update