Dag 17 & 18
Door: oldrik
Blijf op de hoogte en volg Oldrik
14 Augustus 2011 | Verenigde Staten, Conway
voor het begin van dit verslag antwoorden op de reacties.
@kim,ik heb inderdaad zo gefotografeerd. ik dacht ik klik zo vaak mogelijk en ik zie zelf wel wat het wordt. Het waren niet werknemers van de camping bleek, maar van de winkel naast de camping. Ze zijn wel ontslagen.
@ mam, bedankt voor de advocaat, maar we doen dat maar niet. Kost te veel moeite.
dan nu mijn verslag:
Dag 17 (13 – 08 )
Vandaag vertrekken we alweer vanuit cape cod. Bij vertrek spreek ik nog met de eigenaar van de camping over de meiden. Hij verontschuldigde zich nogmaals en zij nog “ but we got them”, dat is weer een geruststelling. In onze planning hadden we nog boston staan voor vandaag. Maar we zijn wel klaar met steden, dus we gaan hier voorbij. Ik had van te voren gehoord dat de white Mountains mooi schijnt te zijn. Dit is dan ook de richting waarin we vertrekken.
Onderweg gebeurt er niet veel, we rijden weer veel op de interstate en dat blijf ik maar saai vinden. De Garmin had vandaag wel keuren hij ging ons om laten rijden omdat de weg vol met file zou staan. Die omleiding was vreselijk dit was file rijden door Boston heen. Hebben we toch nog boston gezien, niet bijzonder met wat wij konden zien. Hierna bleven we regelmatig file houden dus zijn we de snelweg afgegaan en een route opgegaan. Dit was wel een leuke route om te rijden met leuk uitzichten.
Na een tijdje kwamen we in het gebied waarin wij een camping wouden zoeken. Na zeker een anderhalf uur zoeken hadden we diverse plaatsen gehad maar alles zat vol. Het is nog 2 weken vakantie hier dus iedereen gaat in het weekend op vakantie. Uiteindelijk hebben we een hotel genomen, stuk duurder dan een camping maar wel internet. En een douche etc., toch wel lekker.
Voor de rest niks bijzonders gedaan behalve dat we het indoor zwembad met jacuzzi geprobeerd. Daarna gaan slapen.
Dag 18 (14 – 8 )
Bloed, zweet en tranen vandaag. Het klinkt heel melodramatisch, maar het was een hele zware dag en dan overdrijf ik niet. Ik had het heel zwaar. We gingen vroeg op weg na ontbijt in het hotel. Onderweg zagen we nog een soort Efteling. Maar genoeg onzin, we gingen vandaag naar Mount Washington de hoogste berg hier in de omgeving. Je kon deze berg op met de auto, maar wij gingen lopen. De berg is 6000 feet hoog, dat is ongeveer 2 km. De route die we gingen lopen was omhoog 4.2 mile dat is ongeveer 6,5 kilometer. Omhoog en weer naar beneden was bij elkaar dus ongeveer 13 kilometer.
Sommige stukken waren enorm stijl enkele keren moest je jezelf echt aan een rand omhoog trekken om hoger te komen. Vanaf halverwege de berg was ik al heel moe. Per stap dat ik deed deden me benen pijn en kreeg ik moeilijk adem. Reinier had het een stuk makkelijker, die sprong soms wel omhoog. Ik had wel stukken waarin ik amper 2 stappen kon doen en alweer op adem moest komen. De bloed, zweet en tranen waren dus echt op deze berg. Ik gleed soms wat uit en had een bloedneus (niet door een val), ik zweette me rot om omhoog te komen en ik ben een paar keer door me enkel gegaan dat erg pijn deed wat resulteerde voor tranen in me ogen. Het was een gevecht met een berg sommige stukken liep ik lang alleen, omdat Reinier verder sprong. Op dat soort momenten hoorde ik mezelf denken. Het was een geweldige ervaring, en ik heb de berg verslagen. Heel even was ik de hoogste persoon in de hele omgeving! Het klinkt alsof ik het alleen maar zwaar heb gehad, maar de uitzichten waren geweldig. Ze zeggen weleens adembenemend, nou ik heb het meegemaakt, letterlijk! Een geweldige ervaring, ik had het zeker niet willen missen. Het was weer onbeschrijfelijk hoe mooi dit was.
De hele tocht duurde 7 uur bij elkaar. Toen ik beneden was, was ik doodop. Ik ga dus heerlijk slapen vannacht en morgen waarschijnlijk spierpijn. Maar het was het dubbel en dwars waard. Ik hoop dat ik heb kunnen omschrijven hoe geweldig zwaar, mooi en fantastisch het was, weer een levenservaring erbij.
De hele tocht was een overwinning op mezelf, en het voelt heerlijk. Als mensen hier in de omgeving een keer verblijven, moet je dit zeker gedaan hebben, als je fysiek in staat bent om het te doen. Trek wel goede bergschoenen aan, want zonder die kom je er niet. Ik had ze ook en zonder ze had ik zeker me beide enkels verzwikt of erger. Neem wel genoeg energie mee, in drinken en eten, want je zal het nodig hebben.
Morgen gaat de reis gewoon weer door en we gaan naar het volgende gebied benieuwd wat we nu weer gaan mee maken.
@kim,ik heb inderdaad zo gefotografeerd. ik dacht ik klik zo vaak mogelijk en ik zie zelf wel wat het wordt. Het waren niet werknemers van de camping bleek, maar van de winkel naast de camping. Ze zijn wel ontslagen.
@ mam, bedankt voor de advocaat, maar we doen dat maar niet. Kost te veel moeite.
dan nu mijn verslag:
Dag 17 (13 – 08 )
Vandaag vertrekken we alweer vanuit cape cod. Bij vertrek spreek ik nog met de eigenaar van de camping over de meiden. Hij verontschuldigde zich nogmaals en zij nog “ but we got them”, dat is weer een geruststelling. In onze planning hadden we nog boston staan voor vandaag. Maar we zijn wel klaar met steden, dus we gaan hier voorbij. Ik had van te voren gehoord dat de white Mountains mooi schijnt te zijn. Dit is dan ook de richting waarin we vertrekken.
Onderweg gebeurt er niet veel, we rijden weer veel op de interstate en dat blijf ik maar saai vinden. De Garmin had vandaag wel keuren hij ging ons om laten rijden omdat de weg vol met file zou staan. Die omleiding was vreselijk dit was file rijden door Boston heen. Hebben we toch nog boston gezien, niet bijzonder met wat wij konden zien. Hierna bleven we regelmatig file houden dus zijn we de snelweg afgegaan en een route opgegaan. Dit was wel een leuke route om te rijden met leuk uitzichten.
Na een tijdje kwamen we in het gebied waarin wij een camping wouden zoeken. Na zeker een anderhalf uur zoeken hadden we diverse plaatsen gehad maar alles zat vol. Het is nog 2 weken vakantie hier dus iedereen gaat in het weekend op vakantie. Uiteindelijk hebben we een hotel genomen, stuk duurder dan een camping maar wel internet. En een douche etc., toch wel lekker.
Voor de rest niks bijzonders gedaan behalve dat we het indoor zwembad met jacuzzi geprobeerd. Daarna gaan slapen.
Dag 18 (14 – 8 )
Bloed, zweet en tranen vandaag. Het klinkt heel melodramatisch, maar het was een hele zware dag en dan overdrijf ik niet. Ik had het heel zwaar. We gingen vroeg op weg na ontbijt in het hotel. Onderweg zagen we nog een soort Efteling. Maar genoeg onzin, we gingen vandaag naar Mount Washington de hoogste berg hier in de omgeving. Je kon deze berg op met de auto, maar wij gingen lopen. De berg is 6000 feet hoog, dat is ongeveer 2 km. De route die we gingen lopen was omhoog 4.2 mile dat is ongeveer 6,5 kilometer. Omhoog en weer naar beneden was bij elkaar dus ongeveer 13 kilometer.
Sommige stukken waren enorm stijl enkele keren moest je jezelf echt aan een rand omhoog trekken om hoger te komen. Vanaf halverwege de berg was ik al heel moe. Per stap dat ik deed deden me benen pijn en kreeg ik moeilijk adem. Reinier had het een stuk makkelijker, die sprong soms wel omhoog. Ik had wel stukken waarin ik amper 2 stappen kon doen en alweer op adem moest komen. De bloed, zweet en tranen waren dus echt op deze berg. Ik gleed soms wat uit en had een bloedneus (niet door een val), ik zweette me rot om omhoog te komen en ik ben een paar keer door me enkel gegaan dat erg pijn deed wat resulteerde voor tranen in me ogen. Het was een gevecht met een berg sommige stukken liep ik lang alleen, omdat Reinier verder sprong. Op dat soort momenten hoorde ik mezelf denken. Het was een geweldige ervaring, en ik heb de berg verslagen. Heel even was ik de hoogste persoon in de hele omgeving! Het klinkt alsof ik het alleen maar zwaar heb gehad, maar de uitzichten waren geweldig. Ze zeggen weleens adembenemend, nou ik heb het meegemaakt, letterlijk! Een geweldige ervaring, ik had het zeker niet willen missen. Het was weer onbeschrijfelijk hoe mooi dit was.
De hele tocht duurde 7 uur bij elkaar. Toen ik beneden was, was ik doodop. Ik ga dus heerlijk slapen vannacht en morgen waarschijnlijk spierpijn. Maar het was het dubbel en dwars waard. Ik hoop dat ik heb kunnen omschrijven hoe geweldig zwaar, mooi en fantastisch het was, weer een levenservaring erbij.
De hele tocht was een overwinning op mezelf, en het voelt heerlijk. Als mensen hier in de omgeving een keer verblijven, moet je dit zeker gedaan hebben, als je fysiek in staat bent om het te doen. Trek wel goede bergschoenen aan, want zonder die kom je er niet. Ik had ze ook en zonder ze had ik zeker me beide enkels verzwikt of erger. Neem wel genoeg energie mee, in drinken en eten, want je zal het nodig hebben.
Morgen gaat de reis gewoon weer door en we gaan naar het volgende gebied benieuwd wat we nu weer gaan mee maken.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
